Сүпәт. Әнбири бар, әнбәр пурап туридиған: йол бойи кәлдим самаға йөлинип, мүшки-әнбәрлик һаваға чөмүлүп.

Исим [әнбәр+гүл] «ботаника» қоңғурақваш.

Исим [әрәбчә] кит үчийидин аҗритивелинидиған момсиман өткүр хуш пурақлиқ мадда, рәңги күл рәң йаки қара болиду. Буниңдин пайдилинип һәр хил хуш пурақлиқ материйаллар тәййарлиниду: дилрәбаниң қоли һиҗран йақисини қилди чак, лалә-әнбәр һидиға толди һава, тупрақухак.

Исим. Әнбийаларға хас иш, паалийәт.

Исим [әрәбчә] «дин» пәйғәмбәрләр: у пүтүн әвлийа, әнбийаларни шепи кәлтүрүп қәсәм ичип қозғалмасқа вәдә бәрди.

Исим [әрәбчә] кишиләрниң турмуштики өрп-адәт, әхлақ, идийә, истил, сәнәт, түзүм қатарлиқ тәрәпләрдә әвладтин әвладқа, атидин балиға қелип келиватқан, өзигә хас алаһидиликкә игә бир хил иҗтимаий амил: меһмандост Уйғур бовай өз әнәниси бойичә атни еғилға бағлап, йипәк сәллилик йолучини өйгә башлиди.

Исим. Әнәнигә айлинип кәткән адәт, әнәнигә хас қаидә.

Сүпәт [әрәбчә] узақ заманлардин бери әнәнә бойичә давамлишип кәлгән, әнәнә болуп қалған, әнәнигә айланған, әнәнилик: әнәниви байрам. Әнәниви адәт.

Сүпәт. Әнәнигә игә: навайи ана тилимизниң әнәнилик байриқини көтүрүп, әдәбийат мәйданиға чиқти вә сәлбий җәрйанға хатимә бәрди.

Исим. Әнәнигә варислиқ қилиш, әнәнә билән шуғуллиниш паалийити.

Исим. Әнәнә вә қаидә-йосунларни қоғдиғучи вә йақлиғучи, давамлаштурғучи киши.

①Исим. Қой, кала қатарлиқ һайванларни тонувелиш үчүн, уларниң қулақ йаки йотисиға селинған бәлгә, нишан: ән салмақ. ②Исим. Рәхт вә башқа нәрсиләрниң кәңлики; тоғриси: ени кәң рәхт. Рәхтниң ени. ③Сүпәт. Кийим вә башқа нәрсә үчүн техи өлчәп кесилмигән; парчиланмиған: ән рәхт. Ән йағач. ④Сүпәт. Су иттик, раван ақидиған, чоңқур: сүйи ән. Ән ериқ. ⑤Сүпәт. Өзләшкән, көнгән, үнүмлүк, һосуллуқ; мунбәт: ән йәр. Йери ән җай.