Исим [әрәбчә] чарә-тәдбир, илаҗ, усул-чарә: аста сөзлигән кишиниң амали көп (мақал). ＊Сәвәб қилсаң завал йоқ, қилалмисаң амал йоқ (мақал).

Сүпәт [әрәбчә] дунйави, пүтүн аләмгә тәәллуқ: қушни әгишип йүргән кишиләр йүгүрүп келип:-вай аләмий хан, мубарәк болсун !-Дейишип һөрлиқани хан ордисиға әкитипту.

Қалаймиған һәрикәт вә варқириған аваз билән әнсизлик пәйда қилмақ: буниңдин хәвәр тапқан ана болса аләмни маләм қилипту.

Һәммә йәргә аңланмақ: униң вайҗан дәп варқириған авази әләмни бир алди.

Һечнемидин тәп тартмай, билгинини, халиғинини қилмақ.

Сүпәт. Аләмгә аталған, аләмгә беғишланған: у аләмлик. Икки аләмлик.

Исим. Астрономийилик көзитиш материйаллири вә физикилиқ қанунийәтләр асасида аләм бошлуқидики маддиларниң тарқилиши, һәрикити, өзгириши вә аләм бошлуқиниң геометирийилик алаһидилики қатарлиқ бир қатар мәсилиләрни тәтқиқ қилиш кәспи.

Исим [әрәбчә+парсчә] аләмшунаслиқ билән шуғулланғучи.

Сүпәт [әрәбчә+парсчә] хәлқара әһмийәткә игә болған, әһмийити интайин чоң; җаһаншумул: тарихимизда аләмшумул дастанларниң алтун бәтлиригә пүтүлгән қиз йигитләр аз әмәс.

Сүпәт. Аләмгә тәң келидиған, наһайити кәң, наһайити көп: вәтәндур биз милйон пәрзәнткә ана, вәтәндур муқәддәс мәңгү башпанаһ, оғлимән, демәкки муһәббитимни аләмчә бар десәм аз келәр йана.

Сүпәт [аләм+бәхш] аләм бәхш әткән; аләмчә зор: улуғвар бу намниң тәрипи үчүн, аләмбәхш сөйгүдин йазимән халас.

Көп үгилик ракетилиқ қатнаш қорали. Йәр шаридин қойуп берилгәндә аләм бошлуқида қатнап йүрәләйдиған учүш машиниси.