Исим [парсчә] ич елишиш, көңүл еғиш: алудә болмақ.

Исим [парсчә] «ботаника» ①әтиргүл аилисидики йопурмақ ташлайдиған мевилик дәрәх. Гүли қизғуч, қизил келиду, мевиси йумилақ болуп пишқанда қизириду. ②Шу хил дәрәхниң мевиси.

Исим «зоологийә» сарға охшаш озуқлинидиған, чоңлуқи сардәк, қуйруқида еқи бар бир хил қуш.

Исим. Алийешил һаләт: бағча ичи алийешиллиққа толди.

Сүпәт [ала+йешил] асасән йешил түс билән аҗрилип туридиған ала була: алийешил көңләк. Алийешил рәң.

«Алаймақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: адәмләр топи мениң бу қилғинимға нарази болуп алийишти.

Исим. Йуқирилиқ, йахшилиқ, йүксәклик.

Алий тәбиқигә мәнсуп йаки мәнсәпкә игә кишиләр вә уларниң намини улуғлап ейтилидиған мураҗиәт формиси: у «пат арида өзүм берип вәзир алийлири билән көрүшимән» деди.

Исим. Алийҗанаб һәрикәт, паалийәт.

Сүпәт [алий+җанаб] ①бәк әдәблик, адәмгәрчилики интайин йахши; улуғ, есил: алийҗанаб адәм. ②Интайин йахши, мисли көрүлмигән дәриҗидә йахши: алийҗанаб иш.

Сүпәт [әрәбчә] әң йуқири, әң йуқири дәриҗидики, йүксәк: алий сот. Алий баш қомандан. Алий сүпәт. Алий мәқсәт. Алий нишан.

Исим ①алимларға хас иш-һәрикәт. ②Көчмә мәнидики сөз. Биләрмәнлик, өзини һәммини билидиған қилип көрситиш: сән мениң алдимда тола алимлиқ қилма!