Аләм бошлуқида, йәр шари билән пиланетилар арисида қатнайдиған айропилан.

Исим [әрәбчә] ①пүтүн мәвҗудат, барлиқ каинат, дунйа, пүтүн җаһан: коңка! Това! Аләм пәйда болғандин буйан бу йәргә коңкиниң биринчи қетим келишиғу бу! ②Бу дунйа: аләмдин өтмәк. Аләмдин кәтмәк. ③Вәзийәт, һаләт: әҗәбму заман болди, аләм чөргиләй дәйду, йүрәктики зәрдаб су қанға өргиләй дәйду (қошақ). ④Көчмә мәнидики сөз. Вақит, заман:

Исим [әрәбчә] ①җабдуқ, қорал, сайман. ②Әрләрниң җинси әзаси.

①Һәммиси саңа һесаб, һәммиси саңа қалсун. ②Қара буни, бәлли.

«Алмақ» пеилиниң 3-шәхс бирлик сандики буйруқ-үмид райи.

Исим. Диалект сөз. Изитқу.

Исим. Үстигә алван мәҗбурийити чүшкән киши.

Алван-селиқ: һә, мана бизни шундақ ач көз хоҗайинлар, алван-йасақлар, хорлуқ-һақарәтләр қуруқ қақшал қилип қойди.

Мәлум төләшкә тегишлик болған вә мәҗбурий һәқсиз тапшурулидиған маддий нәрсә вә униңға бәдәл қилинған әмгәк күни: бизниң алван-селиқлиримиз өзгәрмигәнниң үстигә барғанчә көпийип кәтти.

Исим. Зорлуқ билән тапшурушқа бәлгиләнгән, маддий нәрсә йаки һәқсиз ишләп беридиған мәҗбурий әмгәк: улар һәр күни йезиларға алван салатти.

Исим. Көрүмсиз, бәтбәширә һаләт.

Исим ①ривайәтләрдики һәр хил қийапәтләргә кирәләйдиған әпсаниви мәхлуқ; җин. ②Көчмә мәнидики сөз. Наһайити көрүмсиз бәтбәширә (алдамчи адәмгә нисбәтән ейтилиду): һелиму йахши сиз маһинурдәк бир алвастидин қутулдиңиз.