Миқдар йаки сан җәһәттин көп қиливәтмәй, аздин-аздин, азрақ-азрақтин: аз-аздин алмақ.

Исим [парсчә] җисманий һәм роһий җәһәттики азаб; җәбир-җапа: азар бәрмәк. Азар йәтмәк.

Исим «ботаника» әтиргүл аилисидики йопурмақ ташлайдиған чатқал. Ғоли инчикә, шахлирида зич өскән кичик тикәнлири болиду; йопурмиқи пәйсиман мурәккәп йопурмақ; гүли ақ йаки сус қизил рәңлик, хуш пурақлиқ; мевиси дора қилиниду.

«Азнилимақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси:-балам, -деди аниси асимға, -бүгүн азна, хотунуңни анисиниң өйигә башлап апирип азнилатмамсән?

Исим. Бирәр нәрсини пәйда қилған, ихтира қилған, башлап бәргән йаки шуниңға асас салған киши: зунун қадир һазирқи заман Уйғур прозичилиқиниң асасчиси.

Пеил. Оңайлашмақ, йәңгилләшмәк: иш асанлашти, сүрәт тезләшти, сүпәт өсти.

Исим [русчә«грекчә] «астрономийә» астрономийиниң бир тармиқи, у асман җисимлириниң химийилик түзүлүши, физикилиқ хусусийити, қурулмиси, пәйда болуши, йоруқлуқ, массиси, чоң-кичиклики, химийилик тәркиби қатарлиқларни тәтқиқ қилиду.

Сүпәт. Төвәндики, пәстики, тегидики: у оң қолини ақ дичөлйаң көңликиниң астинқи иккинчи түгмиси үстигә қойуп туруп ейтти.

«Асфалтлимақ» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси.

Пеил. Зиғирлап, кочилап, йипидин йиңнисигичә, һечнемисини қоймай соримақ: һошур үнчиқмиди. Садирниң җаваби уни қайил қилдиму, буни асмақчилап сорашқа соали қалмидиму, буни билгили болмайтти.

Исим [парсчә] ашханиларда тамақ етиш билән шуғуллидиған, тамақ етишни кәсип қилған адәм: қассап май чайнайду, ашпәз гөш чайнайду (мақал).

«Ашлимақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: қишниң ғемини қилип бәш данә терә ашлитип қойдум.