<ئىرق> Дунйадики үч чоң ирқниң бири, териси ақ, чечи йумшақ һәм долқунсиман, қаңшарлиқ келиду, йавропа, америка қитәлири вә асийаниң ғәрби вә җәнубида йашайду.

«Ақартмақ» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: улар өйлирини бәс-бәс билән ақартишти.

Сүпәт. Тил һақарәт. Қолидин иш кәлмәйдиған, һалиға бақмай чоң сөзләйдиған; почи: у таза ақса бирнемә икәнғу?

Исим. Намазшамгүл.

Исим [ақ+муч] <بوتانىكا> Қаримуч мевисиниң шөпүки елип ташланғандин кейин қалған қисми.

Ақәй-көкәй демәк.

Исим. Һәркәтчанлиқ, қизғинлиқ, ғәйрәт, җасарәт: актиплиқ билән ишлимәк. Актиплиқ көрсәтмәк.

Исим [латинчә] чөкүндиниң топлиниши йәни йәр йүзидики ақар су, музлуқ, шамал вә башқа геологик күчләр тәсиридә менирал һәм органик чөкүндиләрниң топлиниш һадисиси.

①«Агаһланмақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси:-бирнәрсини көрмисәм вә аңлимисам сизни агаһландурмас идим, -деди абит ишәнч билән. ②Сәгәкләштүрмәк, пәхәс болушқа үндимәк:-һәй әхмәқ, кейин пушайман қилип қалисән. . . ! -Дәп агаһландурди бағвән униңға көйүнүп.

Сүпәт ①ақ-қара, асасән ақ билән башқа рәңниң арилишп келишидин һасил болған (һайванлар һәққидә): ала ат. Ала кала. ＊Адәмниң алиси ичидә, һайванниң алиси тешида (мақал). ②Һәр хил рәңлик йаки йоллуқ; чипар: ала бәқәсәм. Ала көңләк. Ала балдақ. ③Көчмә мәнидики сөз. Баравәр, тәкши үнүп чиқмиған, шалаң; бир йәрдә бар, бир йәрдә йоқ: ала буғдай. ④Бир хил әмәс, йаман: ала көңүл. Ала нийәт.

Исим. Алақилишиш иши: у узун йиллардин бери алақичилик билән шуғулланмақта.

Сүпәт. Арисиға зираәт йаки башқа өсүмлүкләр үнмигән, бош, ала, ақ: алаң йәр.