Сүпәт. Илаҗиси болмиған, чариси йоқ, илаҗисиз: амалсиз иш, амалсиз мәсилә. ＊У һәр икки ишни тәң елип беришқа амалсиз иди.

Исим. Тарихи сөз. ①Чиң сулалисиниң шинҗаң вә ички моңғулларда турғузған иш беҗиргүчи вәзирлири. ②Наһийиниң башлиқи, һаким: у өзидин бурунқи амбалларға охшаш кәйнигә муһапизәтчи селип һәшәм көрситип йүрмәйтти. ③Көчмә мәнидики сөз. Әмәлдар, мәнсәпдар: амбалниң етини суғар, пулини ал (мақал).

Исим [русчә<لاتىنچە>] <خىمىيە> Амйак туғундилиридин елинидиған мусбәт зәрәтлик радикал. У йәнә аммоний иони йаки аммоний радикали дәпму атилиду.

Исим [әрәбчә] сәвәб: һәл қилғучи амил.

Ана вә бала: бу хәвәрни аңлап, ана-бала иккийлән бир-биригә есилип йиғилишип кетипту.

Сүпәт ①анар дәрихи бар, анар дәрихи өскән: у бизни анарлиқ беғиға башлап кирди. ②Исим. Мәхсус анар тикилгән йәр, анар дәрихи өстүрүлгән бағ: биз мәһәллә арилап меңип, мәһәллиниң айиғиға җайлашқан анарлиққа келип тохтидуқ.

Исим [русчә<گرېكچە] ئەسەرلەر توپلىمى.

①Һәр хил, һәр қисма, андақ вә мундақ: турмушта кишиләр оттурисида андақ-мундақ гәпләр, ишлар өтүлүп туриду. ②Аддий, адәттики:-хевирҗан андақ-мундақ адәмниң оғли әмәс, гәп-сөз, муамилидә диққәт қил, -деди у илһамға һомийип.

Сүпәт [әрәбчә] бозәк; йаваш: анийни тапсам, шиллисигә минип чапсам (мақал).

Рәвиш. Айағ билән:-қараң, ғазлар икки айағлап қечиватиду, сиз немишқа йалған гәп қилисиз?-Дәпту падишаһ әпәндимгә.

Исим [ай+палта] тиғи ай шәклидә қайрилип соқулған палта: әзиз айпалтисини белигә қистуруп чаққанлиқ билән дәрәхкә йамашти.

Исим [русчә] айропиланниң туруши, учуши вә қонуши үчүн керәклик болған шараитқа игә кәң мәйдан.