①Ача-сиңиллири бар, ача сиңиллири болған. ②Өзара ача-сиңил болған қериндашлиқ мунасивәт.

«Аччиқлимақ» пеилиниң өзлүк дәриҗиси: хуршидихан мәнсурдин өтә аччиқлинип, өйниң ичидә худди мукидәк уйақтин, бу йаққа маңатти.

Пеил. Ача чиқармақ, ачиси бар һаләткә кәлтүрмәк: йачағни ачилимақ.

Рәвиш ①күн олтуруп, қараңғу чүшәй дәп қалған вақит; пәйт: мениң анам әмгәкчан, билмәс ундин башқини. Иштин үзмәс қолини, әтиси вә ахшими. ②Кәч, кәчқурун: ашу ахшам һеч чиқмайду, есимдин (тунҗи сөйгү һузуриниң гуваһи), шу үчришиш болғаниди йүрәкниң, дохтур илаҗ қилалмиған даваси.

Абдимилик пилә қурти қусуп чиқарған бир хил пилә, тоқумичилиқта хам әшйа қилиниду.

Исим [парсчә] ун, кепәк қатарлиқлардин мәхсус өй һайванлириға етип берилидиған мәхсус суйуқ умач.

Исим. Ада, пакиз һаләт, пакизилик.

Аддий вә садда, һәм аддий һәм садда: турди ака турмушта аддий-садда өтидиған адәм .

Исим. Адил болмаслиқ, наһәқчилик, адаләтсизлик:-бундақ адилсизлиқ қилип кәтмәң,-деди у алимға рәнҗип.

«Адәтләндүрмәк» пеилиниң мәҗһул дәриҗиси: бала чоңларни һөрмәт қилишқа адәтләндүрүлди.

Сүпәт [әрәбчә] <يېزىق تىلى> Адәмгә, чин инсанға хас: адәмий хисләт.

Пеил. Өчәкәшмәк, зитлашмақ: улар қандақла ишта болмисун, әрлири билән гаһ йошурун, гаһ ашкара аразлишип йүриду.