Исим. Аварә болған, аваричилик тартқан адәм: һарвикәш-аварикәш (мақал).

Пеил. Оруқлимақ, йадимақ; җүдимәк: у бәкла авақлишип кетипту.

«Авумақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: етим бир пәскә, бир егизгә маңғачқа йолни авуталмидим.

Ахшамниң әң дәсләпки пәйти, әмдила қараңғу чүшкән вақит: бәзиләр аввал ахшамда ухлиған болсиму, лекин уйқуси узаққа давамлишалмайду.

Рәвиш [аву+байа] байиқидин сәл бурун, илгири (вақит һәққидә): абайа ойланмайла уларниң гепигә хапа болуптимән. Бу ашпәзликтин немә тапимән?

Исим [русчә«немисчә»] мәлум мәзмунни өз ичигә алған икки баш қур арисидики текист: бир абзас. Ахирқи абзас.

Исим [парсчә] «йезиқ тили» ақар су.

[Парсчә] <ботаника> ①исим. Бир йиллиқ саман ғоллуқ өсүмлүк. Йопурмиқи йүрәксиман сериқ чечәкләйду, даим қуйашқа бақиду, уруқидин йағ тартилиду. ②Сүпәт. Аптапни йахши көридиған: аптаппәрәс өсүмлүкләр.

Сүпәт. Аптомат асқан; аптомат билән қоралланған: аптоматлиқ җәңчиләр көврүктин өтүшкә башлиди.

Исим [парсчә] «болмақ, қилмақ» йардәмчи пеиллар билән келип «төрәлмәк, пәйда болмақ; төрәлдүрмәк, пәйда қилмақ» дегән мәниләрни билдүриду: сән билән мән мушу аләм апиридә болғандин тартип, бир-биримизни йетәрлик билишимиз. *-Әй бәхтлик йигит, сени бу аләмгә апиридә қилған атаң ким? Анаң ким?-Дәп сорапту бовай.

Атармән вә чапармән: қормалниң атармән-чапармәнлири кочиларға йейилған һалда мәһәллимумәһәллә, өймуөй ахтурушқа киришип кәтти.

Исим. Пичилған төгә.