Исим [әт+тикән] адәмниң тирниқи әтрапидин көтүрүлүп қалидиған тикәндәк инчикә терә.

Исим. Әтләс тоқуш вә сетиш билән шуғулланғучи киши.

Рәвиш. Бүгүндин кейин, кейинки вақитларда, әтигичә: биз иккимиз әтиләтин сени йоқлиғили келип қалармиз.

Рәвиш. Әтәй: һәмширә, у сизни дәп өзини әтәйләп ағриққа салиду, өзи болса аттәк сақ.

Имлиқ сөз [әрәбчә] тәәҗҗуп, қизиқ, һәйран қаларлиқ, ғәлитә:-мени техичила чүшәнмәйдикәнсиз-дә!-Деди турғун рәнҗип, -әҗәба, мән пул үчүн шундақ қиливатимәнму?! Йақ хәлқимизниң пайда-мәнпәити үчүн!

«Әчүшмәк» пеилиниң өмлүк дәриҗиси: улар өгзидин үч-төт тағар қақ әчүшүшти.

Исим. Әхләт бар, әхләткә толған җай.

Исим. Түрлүк жанирдики әдәбий әсәрләрни йезиш иши, паалийити.

Исим [әрәбчә] кишиләрниң өзара муамилидә өзини тутушни билиши; әхлақ, тәрбийә вә униң өлчәмлири: у шу күни кәчтә завут амбириниң алдиға берип, йаш амбарчиға әдәп билән салам қилди.

Әр-айаллар оттурисида болидиған, әр-айаллар оттурисида йүз беридиған: әр-айаллиқ мунасивәт. Әр-айаллиқ меһир-шәпқәт.

Исим. Нәрх-һава төвән, һәммә нәрсә әрзан һаләт: силиниң бу йуртлири хели әрзанчилиқ икән, немә десә, шу тепилидикән.

Исим [әрәбчә] диний чүшәнчиләрдә пәләкниң әң йуқири қисми, әң йуқири асман: әршкә чиқмақ.