Исим [ақ+анам] <تېبابەت> Бовақ балиларда болидиған бир хил терә кесәллики. Балиларниң бәдинигә ушшақ ақ қапартма болуп чиқиду, тез сақийиду.

«Ақмақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси: бәһрузни су башқа бир тәрәпкә ақтуруп кәткәниди.

Пеил. Ақсап маңмақ, ақсап йүрмәк: униң сунған пути сақайған болсиму ақсақлап маңидиған болуп қалди.

Исим. Ақлинидиған йаки ақланған адәм.

Исим. Даналиқ, ақиланилик: орунсиз күлүш сараңлиқтур, орунлуқ күлүш ақиллиқ вә әдәптур.

Исим. Академикқа йүкләнгән иш, вәзипә вә униңға берилгән унван.

«Аккордлашмақ» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

Исим [русчә<گرېكچە] <فىزىكا> Физикиниң бир тармиқи, аваз долқуниниң һасил болуши, тарқилиши, роли вә уни қобул қилиш қатарлиқ бир қатар мәсилиләрни тәтқиқ қилиду.

Сүпәт. Агрохимийигә аит, агрохимийигә мунасивәтлик болған.

Бир қоллуқ әмәс, алғубәргүдә барәвәр муамилә тутмайдиған: ала қол адәм.

1. Исим [әрәбчә] ①өзара мунасивәт муамилә, барди кәлди, ички-ташқи бағлиниш: достлуқ алақиси. Сода алақилири. Алақә бағлимақ. Алақә қилмақ. ②Икки нуқта йаки икки арилиқта туруп хәвәрлишиш, бағлиниш васитиси: телефон алақиси. Алақә йоллири.

2. ③Йигит, қиз йаки әр-хотун оттурисидики қәлбдашлиқ туйғу, кәйпийат; ишқ муһәббәт; җинсий мунасивәт:-бу үзүкләрниң игилири худди силәргә охшаш мән билән алақидә болған, -дәпту һелиқи айал. ④Бирәр идарә, тәшкилатниң тонуштуруш йаки испат хети: сән кәнтниң алақисини елип йезиға барғин.

«Алаһидиләшмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.