Исим [әрәбчә] кишиләрни һәйран қалдуридиған, ғәйрий көрүнидиған нәрсиләр йаки вәқә-һадисиләр.

Сүпәт [парсчә] атәшкә охшаш, оттәк; йалқунлуқ, қизғин, җушқун: атәшин салам.

Сүпәт. Отлуқ; қизғин: арзуйум атәшлик бир тонур болуп, хәлқимгә бир өмүр нан тәқдим әтсәм.

Исим [парсчә] төмүрчилик дуканлиридики очақниң шамал көзини ачидиған илмәк төмүр.

Исим [парсчә] отдан.

Исим «пәлсәпә» от етиқадчилиқи.

Исим [парсчә] отқа тавап қилғучи, отқа чоқунғучи: атәшпәрәс адәм.

Исим [парсчә] от, йалқун; нур: «йеңиават«ниң қум барханлири атәштәк қизиқ иди.

Исим [ инглизчә«немисчә»] «тебабәт» куйнакрин гидрухлоридниң дорилиқ нами. Бәзгәккә дава болидиған, тәми аччиқ; сериқ рәңлик кристал парашок.

Исим. Динсизлиқ, дәһрийлиқ, динға қаршилиқ.

Исим [русчә] атеизм тәрәпдари; дәһрий, динсиз киши.

Исим [русчә«франсузчә»] «пәлсәпә» диний етиқадларни рәт қилиш көзқариши; худасизлиқ: атеизим тәрбийиси.