Исим [әрәбчә+парсчә] әхләт, төкүш үчүн мәхсус аҗритилған, тәййарланған җай, орун.

Исим [әрәбчә] әдәбий әсәрләрни йезиш билән шуғулланғучи киши; йазғучи, шаир, қәләмкәш: у даңлиқ алимлар, әдибләр тоғрисида қизиқарлиқ һекайиләрни сөзләп бәрди.

Исим ①әдәбийат-сәнәт әсәрлири арқилиқ турмушни образлиқ әкс әттүрүш, шуниңдәк идийиви һессийатни тоғра, ениқ, җанлиқ ипадиләш дәриҗиси. ②Йазғучи, әдибләрниң йезиқчилиқ ишлиридики кәспий маһарити.

①Әр вә айал: бу ишта әр-айал демәй охшаш ишқа охшаш һәқ берилди. ②Әр вә униң хотуни: бурун бир әр-айал боптикән, уларниң бир оғли болуп, худадин бир қиз сорап йиғлайдикән.

Исим. Мални әрзан баһада сатқучи: әрзанчиниң мели талашта қалиду, қиммәтчиниң мели талада қалиду (мақал).

Сүпәт. Әргә амрақ, әрсиригән: әрсәк айал.

«Әркинләшмәк» пеилиниң мәҗбурий дәриҗиси.

Сүпәт [әркәк+зәдәк] ①баш алмиған сәвзә. ②Әркәкләргә охшаш хусусийәтлири бар, әр миҗәз (айал һәққидә):-әпәндим падишаһниң нийитини байқап:-әкәткән белиқим әркәкзәдәк иди, -дәп җаваб берипту.

«Тил» әрәб тилини хатирилигүчи йезиқ, оңдин солға йезилиду, үзүк тавуш һәрплири асасий орунда туриду.

Исим [әрәбчә] «дин» ислам дининиң диний әқидилиригә асасланғанда, адәмләрниң җенини алидиған әҗәл пәриштиси: биз бәгни әзраилдәк өч көридиған болуп қалдуқ.

Сүпәт. Җәбир-зулми, азаб-оқубити, җапа-мушәққити, җәбир-җапаси болған; җапа-мушәққәтлик: у абдулланиң әзийәтлик еғир қисмәтлири тоғрисида аңлиған вә уни өзи билән тәқдирдаш һесаблап кәлгәниди.

①Әс вә һош, әқил вә зеһин, әқил вә сәзгү: униң әс-һоши җайида. Бу иккиси қорқуп кетип әс-һошлирини йоқатти. ②Пикир-хийал: сиз қайтип кәттиңиз, шуниңдин бери мениң пүтүн әс-һошум сиздила.